X
تبلیغات
رایتل
دوشنبه 7 بهمن‌ماه سال 1392 @ 00:59

در کابل

در کشور افغانستان و شهر کابل هستم. مردمِ افغان بسیار مهمان نواز و مهربانند اما تصورم از شهر کابل چیزی نبود که دیدم. کمتر خیابانیست که آسفالت درستی داشته باشد و از ساختمان های مدرن هم خبری نیست. بازار با وجود رونق زیاد به همان سبک و سیاق قدیمی دایر است. حضور نیروهای مختلف پلیس با ماموریت های مختلف و اکثرا مسلح، فضای شهر را امنیتی کرده است و عکاسی هم کار آسانی نیست. خوراک قیمت مناسبی دارد و گوشت فراوان و ارزان است. دو مدل غذا به اسم کرایی و قابلی را خوردم و چربی اش هنوز زیر زبان مانده است! وضعیت بهداشت در کوچه و خیابان اصلن خوب نیست. دیروز در یک مسابقه فوتبال که در اینجا برگزار شد تیم ملی افغانستان توانست سه بر صفر از تیم ملی پاکستان ببرد. مردم با وجود تمام سختی ها و مشکلاتی که بر این کشور سایه انداخته شادند. اینجا رنگ های فراوانی دارد. صدای موسیقی هم در کوچه و برزن پیچیده است ، بیا بریم به مزار ملا ممد جان ...

یکشنبه 17 آذر‌ماه سال 1392 @ 01:03

پیتزا در بنگلادش

در یکی از روزهایی که در شهر داکا بودیم هوس خوردن پیتزا به سرمان زد. وارد رستورانی در مرکز شهر شدیم و از همان بدو ورود متوجه شدیم که به بدجایی وارد شدیم! استقبال چند پیشخدمت از ما و راهنماییمان به یک میز مجلل، نشان از یک هزینه هنگفت(برای جیب خالی ما) داشت! نشستیم پشت میز و وقتی فهرست انواع پیتزاها و قیمت‌ها را نگاه کردیم فهمیدیم که حدسمان درست بوده و با توجه به وضعیت مالی و نوع خرجکردمان در این سفر، به مکان مناسبی وارد نشدیم. هر پیتزای معمولی قیمتی معادل بیست هزار تومان داشت! این مبلغ، هزینهء زندگیِ یکهفته ما در سفر بود. از طرفی تمرکز پیشخدمت ها هم به ما بود و منتظر سفارش ما بودند، چاره ای نبود، بعد از به کارگیری خرد جمعی و کلی مشورت و حساب کتاب کردن و البته در نظر گرفتن وضعیت بغرنجی که داشتیم تصمیم گرفتیم یک عدد بستنی سفارش بدهیم! البته بماند که قیمت بستنی هم به‌هیچ وجه ارزان نبود، هر بستنی سیصد تاکا معادل هفت هزار تومان! بستنی کوچکی توسط پیشخدمت به روی میز گذاشته شد و ما هم ذره ذره شروع کردیم به خوردن آن، خوشبختانه کم کم مشتری‌های دیگری هم از راه رسیدند و دور و بر ما کمی خلوت شد. بوی پیتزای داغ هم که در رستوران پیچیده بود و ماهم که حسابی گشنه‌مان بود بستنی می‌خوردیم به نیت پیتزا. خداوند همچین وضعیتی را نصیب هیچ هموطنی در کشور غریب نکند! قبل از اینکه حواس پیشخدمت‌ها دوباره معطوف به ما شود، درخواست صورتحساب کردیم و پیشخدمت متعجب هم صورتحساب بستنیِ را گذاشت روی میز. من هم که از نیم ساعت قبل اسکناسی معادل پول بستنی توی دستم بود سریع آن را گذاشتم روی میز و سه نفری از لابه لای هوای پیتزا آلود و سنگینِ رستوران، زدیم بیرون. در هوای باز ، نفسی کشیدیم و هم‌قسم شدیم که دیگر نزدیک رستوران‌های گرانقیمت و یا حتی شِبهِ گران‌قیمت هم نرویم چه برسد به داخل آن. هیچ کجا میدان تقی‌آباد مشهد و ساندویچی‌های دورِ آن نمی شود!

........................................................................................
- بخشی از کتاب «خاطرات دوچرخه» نوشته‌ء حمید سلطان آبادیان
به زودی ...

یکشنبه 13 مرداد‌ماه سال 1392 @ 01:02

احمدی نژاد

واقعیت این است که «محمود احمدی نژاد» مشهورترین چهرهء سیاسی کشورمان بعد از امام خمینی، در اکثر کشورهای آسیایی‌ست. به رغم عدم آشنایی مردم این کشورها از وضعیت محیطی و اجتماعی ایران، آنها نام و چهره‌ء « احمدی نژاد » را خوب می‌شناسند. در اندونزی، مالزی، بنگلادش، چین، تاجیکستان، قرقیزستان، ازبکستان، قزاقستان، ترکیه، سوریه ، هند، پاکستان و ... ، این مرد نماد مبارزه با آمریکاست. در سفرمان به این کشورها وقتی خودمان را یک ایرانی معرفی می‌کردیم آن‌ها با گفتن « آآآ ، احمدی نیجات ؟! » و نمایش علامت لایک و لبخند، از ما استقبال می‌کردند. القابی مثل « مردِ قوی، مرد خوب ، نترس، کوچولوی شجاع! ، بمب اتم!، ناجی، دشمن آمریکا و ... » را در مورد او زیاد شنیدیم.
در شهر پکن، یک معلم چینی، از ما در مورد چگونگی تهیهء آب آشامیدنی مردم ایران می‌پرسید و تصورش بر این بود که ایران یک کویر بزرگ است! اما همین مرد، اطلاعات و شناخت دقیقی از «احمدی نژاد» داشت و از حامیان او در مبارزه با آمریکا بود. 
واقعن نمی‌دانم چقدر طول می‌کشد تا «ایران» را آنگونه که هست و «ایرانیان» را آنطور که هستند، به مردم دنیا معرفی کرد. جاذبه‌های توریستی، فرهنگی، طبیعی و تاریخی ما بسیار ناشناخته مانده‌اند. بزرگان ادبیات و دانشمندان ایرانی برچسب کشورهای دیگری که به شدت در مورد آن‌ها تبلیغ کرده‌اند را خورده‌اند، از ابوعلی سینا که یک دانشمندِ « ازبکستانی » شناخته می‌شود بگیرید تا « مولوی» که ترکیه او را از کشور خود می‌داند. موسیقیِ کشورمان ناشناخته است. زبانِ فارسی به شدت مهجور است، طوری که در نظر دیگران، همان خطِ عربی‌ست . حرف در این مورد خیلی زیاد است اما 
واقعیت این‌ است که هربار که در پاسخ سئوال:
?Where are you from
پاسخ میدادیم :
IRAN
اکثر شنوندگان آسیایی سری تکان داده و می‌گفتند :
?Oh, IRAQ
و ما متاسف از تکرار مداوم این اشتباه مجددن می‌گفتیم :
?NO, Iran,Iran… Ok
و باز معمولن می‌شنیدیم :
iran !? Yes ! Ahmadi nijat

پنج‌شنبه 23 خرداد‌ماه سال 1392 @ 01:00

روشور در اندونزی

موقعِ عبور از قسمت بازرسیِ پلیس مرزی اندونزی، از ما خواسته شد که کیف‌ها و وسایل همراه‌مان و همینطور دوچرخه‌ها را از داخل دستگاهِ ایکس‌ری عبور دهیم. این اولین باری بود که در این سفر؛ از ما خواسته شد به جز کیف‌ها و وسایل همراه، دوچرخه‌ها را هم از دستگاه عبور دهیم. مشکلی که به وجود آمد این بود که دوچرخه‌ها کمی از ورودی دستگاهِ ایکس‌ری بزرگتر بود و انجام این کار به این آسانی‌ها هم نبود. کم‌کم صف مسافرانی که پشت سرِ ما و منتظر تمام شدنِ کار ما بودند طولانی شد و صدای اعتراض مسافران بلند شد. پلیس‌ها که با این وضعیت مواجه شدند از خیر بازرسی دوچرخه‌های ما گذشتند و گفتند احتیاجی به گذاشتن دوچرخه در دستگاه نیست، خوش آمدید. خوشحال از این اتفاق داشتیم دوباره وسایل را روی دوچرخه ها می‌بستیم که یکی از مامورین از ما خواست یکی از کیف‌های دوچرخهء محمد را دوباره از دستگاه عبور دهیم. چیزی توجه‌اش را جلب کرده بود و اصرار داشت که کیف باز شود و محتویات آن را بازبینی کند. کیف را که باز کردیم پاکتی را از داخلش بیرون آورد و قبل از باز کردن گرهء پاکت با احتیاط محتویات داخلش را لمس کرد! اخمی کرد و با شک و احتیاط گرهء نایلون را باز کرد و تازه ما متوجه شدیم که آن پاکت حاوی چند «روشور» است که محمد از فروشگاهی ایرانی در کوآلالامپور خریده بود! روشور‌ها را در دست گرفت و از ما پرسید این‌ها چیست ؟ بندهء خدا شک کرده بود که شاید آنها نوعی موادِ مخدر و روانگردان و از این جور چیز‌ها باشد! ما هم در حالی که نمی‌توانستیم جلوی خنده‌مان را بگیریم به او و بقیهِ پلیس‌ها که دورمان جمع شده بودند حالی کردیم که این‌ها برای شست‌و شوی بدن است . گفتیم اگر می‌خواهید امتحانش کنید مال شما، پلیس‌ها هم روشور‌ها را بو میکردند و کم مانده بود مزه‌اش را هم بچشند. محمد کیسهء حمامش را درآورد و طرز استفادهء روشور در در حمام را به پلیس‌ها یاد داد. آنها هم با چشمانی گرد و متعجب به مراحل مختلف کیسه‌کشی نگاه می‌کردند و حتما در دلشان می‌گفتند این ایرانی‌ها عجب کارهایی در حمام می‌کنند! روشورها و کیسهء حمام را پلیسی که به آن‌ها مشکوک شده بود هدیه دادیم و از دستشان خلاص شدیم. من تعجب کرده بودم که محمد برای چه و برای کدام حمام! روشور خریده بود؟! استفاده از روشور، نیاز به یک حمام داغ و پر از بخار دارد، نه این مکان‌هایی که ما از آن‌ها به عنوان حمام استفاده می‌‌کردیم. به هر حال، همین چند دانه روشور ، باعث تفریح و خندهء ما در بدو ورود به کشور اندونزی شده بود. شاید تنها مورد استفاده‌اش برای ما هم همین بود.

پنج‌شنبه 30 شهریور‌ماه سال 1391 @ 00:39

در شهر دوشنبه


در تاجیکستان با آقای " خسرو پیغامی " عکاس ایرانی مقیم فرانسه آشنا شدیم . ایشون پروژه ای پنج ساله برای عکاسی از جاده ابریشم رو در دست اجرا داره . این پروژه به سفارش کتابخانه ملی فرانسه است . دوربین آقای پیغامی یک دوربین قطع بزرگ ( ٢٥-٢٠) آنالوگه و خود ایشون نگاتیو ها رو در اتاقی که در هتل داره ظاهر می کنه و شغل اصلی ایشون در پاریس هم ، ظهور عکس های سیاه و سفیده . از جمله عکاسانی که عکساشونو برای چاپ به آقای پیغامی میدن میشه به " جوزف کودلکا " اشاره کرد . آقای پیغامی دوست صمیمی " کودلکا " ست و خاطرات جالبی از این عکاس چیره دست و صاحب سبک برای ما تعریف کرد . چند قطعه از عکس های ایشون رو دیدیم و لذت بردیم ، این ملاقات صمیمانه ، حسابی به ما انرژی داد .
آقای پیغامی ٣٠ ساله که در پاریس زندگی می کند و تا به حال کتاب های عکسی در خصوص مردم سوریه ، به چاپ رسانده است . 
در تاجیکستان به عکاسان ، " صورت گیر " می گن و رابطه شون با دوربین و عکاس هم خیلی عالیه .

چهارشنبه 28 تیر‌ماه سال 1391 @ 00:49

بر روی دیوار چین

سه‌شنبه 13 تیر‌ماه سال 1391 @ 00:53

همسفر



دم مسافر که باشد، 
اینگونه همسفر زیبا و ظریفی هم در جاده با او همسفر می‌شود...
( تعداد کل: 27 )
<<    1       2       3       4    >>